آثار مخرّب روحى ارتكاب گناهان و غوطه‌ورى در لذايذ طبيعى و نفسانى

 

معصيت، دل را فاسد و تباه مى كند و در صورت تداوم و افراط، آن را واژگونه و از هويّت اصلى خود خارج مى سازد و راه بازگشت به نيكى ها و پاكى ها را بر آن سد مى كند. امام باقر علیه السّلام مى فرمايند: ما شَىءٌ اَفسَدَ لِلقَلبِ مِنَ الخَطيئَةِ. اِنَّ القَلبَ لَيُواقِعُ الخَطيئَةَ فَما تَزالُ بِهِ حَتّى تَغلِبَ عَلَيهِ فَيُصَيِّرَ اَسفَلَهُ اَعلاهُ وَ اَعلاهُ اَسفَلَهُ :هيچ چيز مانند خلافكارى و گناه، دل را فاسد نمى كند. قلب با گناه درمي‌آميزد و اين وضعيّت ادامه مى يابد تا جايى كه گناه بر دل چيره مى شود و آن را واژگونه و زير و رو مى كند.۱ همچنين آن حضرت مى فرمايند :ما مِن عَبدٍ اِلّا وَ فى قَلبِهِ نُكتَةٌ بَيضاءُ، فَاِذا اَذنَبَ ذَنبآ، خَرَجَ فِى النُّكتَةِ نُكتَةٌ سَوداءُ. فَاِن تابَ، ذَهَبَ تِلكَ السَّوادُ وَ اِن تَمادَى فِى الذُّنوبِ، زادَ ذلِكَ السَّوادُ حَتّى يُغَطِّىَ البَياضَ. فَاِذا غَطَّى البَياضَ، لَم يَرجِع صاحِبُهُ اِلى خَيرٍ اَبَدآ :هيچ بنده‌اى نيست مگر اينكه در قلبش نقطه ى سفيدى وجود دارد. هنگامى كه مرتكب گناهى مى شود، نقطه ى سياهى در آن نقطه بيرون مي‌آيد. اگر توبه كند، آن سياهى از بين مي‌رود و اگر در ارتكاب گناه مداومت ورزد، آن سياهى زياد مى شود تا جايى كه تمامى آن سفيدى را مى پوشاند. وقتى آن سفيدى پوشيده شد، صاحب آن قلب هرگز به نيكى بازنخواهد گشت. ۲  

 

غوطه‌ ورى در لذّتهاى جسمانى و نفسانى، هوسرانى، شكم چرانى، شهوت‌رانى و غرق شدن در رفاه مادّى، دل را مى ميراند و لطافت و رقّت و حسّاس بودن آن را در برابر امور معنوى از بين مى برد. در نتيجه، صاحب چنين قلب قسى و بي‌احساسى، از درك لذّت هاى معنوى محروم مى شود و ديگر نمى تواند حلاوت و شيرينى ذكر، دعا، عبادت و راز و نياز عاشقانه با خدا را احساس كند و لذا نسبت به امور معنوى بي‌رغبت مى شود.

-----------------------------------------

1. مجلسی، بحارالانوار، ج 70، ص 348.

2. مجلسی، بحارالانوار، ج 70، ص 348.

 

 

منبع: شراب طهور، مهدی طیّب، ص 72